Psychologia i psycholog online

piątek, 2 października 2015

Noworoczny bilans psychicznych zysków i strat

Autor: Justyna Jannasz

Jeżeli pragniesz, by Nowy Rok przyniósł Ci spełnienie Twoich noworocznych postanowień, nie wystarczy, że od wielu przyjaciół usłyszysz życzenia spełnienia marzeń. Trudno zmienić z dnia na dzień coś, co jest tak naprawdę górą lodową, narosłą przez wiele lat.

Psychiczne góry lodowe ukazują nam swój wierzchołek, choć większa ich część jest dla nas niewidoczna. Jednak takie właśnie góry lodowe (w tym uzależnienia i współuzależnienie) są dla nas często priorytetami, których najchętniej pozbylibyśmy się jak najszybciej i często podejmujemy postanowienia noworoczne, że się z nimi wreszcie rozprawimy. Z drugiej strony, jest to bardzo trudne i na ogół naszych noworocznych postanowień nie dotrzymujemy.

Co wtedy robić? Jak zmierzyć się z psychiczną "górą lodową", żeby naprawdę móc się z nią rozprawić? Podejść jest wiele, postaram się tu więc opisać jedno z częściej stosowanych.

Chyba najlepiej sprawdzoną metodą jest rozpoczęcie od uświadomienia sobie zysków i strat z istnienia i pielęgnowania naszej „góry lodowej”.

Wydawałoby się, że poważne problemy mogą przynosić tylko straty.

Niemal każdy problem, który decyduje o tym, że czujemy się nieszczęśliwi, na przykład:

— uzależnienie od substancji,

— uzależnienie od bliskiej osoby,

— brak szczęścia w miłości,

— brak stałej pracy,

— brak przyjaciół,

— częsta zapadalność na choroby,

dręczy nas dotąd, dopóki nie zrobimy wszystkiego, by się go pozbyć lub przestać się nim przejmować.

Oczywiście, nieraz zdarzają się sytuacje, na których pojawienie się nie mamy wpływu. Nieraz też nie ma innej rady, jak zaakceptować to, co nas spotkało. Nigdy nie musi to jednak oznaczać zgody na „taki los”, nie jest żadną wymówką. Istnieje wiele przykładów ludzi, których los bardzo doświadczył, a mimo to żyją godnie i szczęśliwie.

Dlaczego więc tak wielu ludzi stosuje wymówki?

Między innymi dlatego, że problemy, których doświadczają, przynoszą im nie tylko straty, ale i korzyści.

Na przykład, czy jeżeli jestem jedyną osobą, która cokolwiek robi w domu (uff, jak dobrze, że te czasy minęły!), jeżeli cierpię, narzekam, zrzędzę, ale robię to dalej, nie tylko ponoszę straty (cierpię), ale także mogę mieć przyjemne poczucie, że beze mnie ten dom przestanie funkcjonować, że reszta rodziny sobie beze mnie nie poradzi, że jestem najodpowiedzialniejsza i najbardziej pracowita z nich wszystkich.

To są zyski, które nieraz okazują się tak duże, że trudno nam zrezygnować z tej – w sumie niby nieprzyjemnej – sytuacji.

Przyjrzyj się nie tylko stratom, ale także i zyskom.

Dlatego aby dowiedzieć się, czym tak naprawdę jest nasza „góra lodowa” i świadomie podjąć postanowienie o jej likwidacji, warto rozpocząć od przyjrzenia się uczciwie wszystkim zyskom i stratom, jakie tworzy. Weź kartkę papieru i długopis.

Na górze napisz: Moje zyski i straty z … i tu wpisz, co Ci przeszkadza.

Resztę strony podziel pionowo na pół.

Następnie po lewej stronie wypisz wszystkie zyski wynikające z tego, że nie rozstajesz się ze swoim problemem.

Po prawej stronie wypisz wszystkie straty. Prawdopodobnie na początku będzie Ci trudno wymyślić cokolwiek pozytywnego. Dlatego lepiej, jeżeli straty znajdą się po prawej stronie – zaraz poczujesz, że lewą stronę kartki też trzeba czymś wypełnić! Pisz wszystko, co Ci przychodzi do głowy. Nie zastanawiaj się nad tym, czy to dobrze, czy źle, czy wypada tak myśleć, czy nie. To są tylko Twoje myśli.

Wypisz nie tylko te duże, ważne rzeczy, ale także wszelkie drobnostki. Gdy wykonasz już to ćwiczenie, policz, ile jest strat, a ile zysków. Spróbuj poczuć, które z nich przeważają. Nieraz nasz świadomy umysł widzi coś zupełnie innego niż nasza część emocjonalna i duchowa.

Taki bilans to pierwszy krok do ważnych zmian w życiu.

To potężne narzędzie, które działa na podświadomość. Dzięki niemu zrozumiesz, dlaczego, tak naprawdę, robisz to, co robisz. Na tej podstawie możesz z łatwością określić, czego tak naprawdę pod tym względem chcesz. Zachęcam Cię do wybrania sobie jednej rzeczy, którą chcesz zmienić w nowym roku i zrobienia bilansu zysków i strat.

Justyna Jannasz
Chcesz wiedzieć więcej o współuzależnieniu? www.wspoluzaleznienie.pl

Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

DDA wstęp

Autor: Katarzyna Pawłowska

DDA - zespół wzorców kojarzonych z dziećmi alkoholika, jednak na tyle popularnych, że trudno znaleźć osobę, która by nie posiadała choć kilku tych cech. Cechy DDA porównałabym do obroży czy też pancerza, który tak długo nosimy, aż wrasta nam w skórę i już nie czujemy, że to coś odrębnego od nas.

Wzorce te sterują życiem, myślami, reakcjami, działaniami, emocjami, a posiadająca je osoba jest przekonana, że to ona kieruje swoim życiem. Oczywiście ta obroża nie jest niewyczuwalna, ona uwiera, gniecie, tylko trzeba chcieć to zobaczyć. Szczególnie „uwiera” w relacjach, nie tylko tych partnerskich, ale wszystkich, ponieważ uniemożliwia wejście w bliską, zdrową relację z ludźmi.

Warto spojrzeć na to zagadnienie z szerszej perspektywy uwolnień od wzorców i scalania, ponieważ wzorce DDA uniemożliwiają kontakt z samym sobą nawet na poziomie osobowym, napakowana wzorcami podświadomość filtruje rzeczywistość tak, że bardzo ją zniekształca.

Wszystkie informacje można znaleźć w Internecie, od siebie dodam, że:
- DDA wiąże się najczęściej (o ile nie zawsze) ze współuzależnieniem.
Współuzależnienie to uzależnienie od osoby uzależnionej, ale to nie musi być alkoholik, może to być ktoś z problemami, ktoś o cechach DDA, DDTR itd., mowa tu o zależności od czyichś przeżyć, emocji, doznań, o życie cudzym życiem. Jednak DDA wcale nie uważa, że żyje cudzym życiem, taka osoba uważa, że pomaga i wspiera.
- DDA ma poczucie misji, lojalności, poświęcenia.

Poza tym DDA cechują:
- niskie poczucie wartości i dowartościowywanie się przez „pomaganie” innym,
- nieumiejętność kochania siebie, wieczne poczucie niedosytu, niezadowolenia,
- nieumiejętność zajęcia się sobą, swoimi problemami, swoim życiem,
- wypieranie, bagatelizowanie swoich problemów,
- pragnienie kontroli wszystkiego i wszystkich. DDA „wie”, jak kto ma żyć, postępować, działać w każdej sytuacji. Jedyną rzeczą, jakiej DDA nie wie, to: jakie jest? Co lubi, a czego nie? Co czuje? Czego by chciało? Taki człowiek o innych wie wszystko, bo cała jego uwaga jest przerzucona na innych, a niskie poczucie własnej wartości i wypieranie nie pozwala zobaczyć mu siebie prawdziwego i dostrzec swoich problemów.
- W związku z tym, co powyżej, DDA nie umie przyjmować krytyki, nawet słusznej, konstruktywnej. Po pierwszym odruchu będzie ją zawsze traktować jak atak. DDA nie przyzna się do błędu, nie przeprosi, bo ono WIE, dlatego tak trudno dotrzeć do niego, bo ono widzi, co chce widzieć, słyszy, co chce słyszeć, i rozumie wszystko tak, jak chce, czyli żeby pasowało do jego przekonań.
- Wzorce DDA zaślepiają, stają się pewnego rodzaju filtrem, przez który patrzy na życie. DDA zamiast żyć – REAGUJE.
- DDA cechuje rozchwianie emocjonalne, ono żyje emocjami, boi się ich, nie umie ich przeżywać, wypiera niektóre (takie jak złość). Emocje oczywiście nie są złe, dają wskazówki, ale kiedy zaczynają człowiekiem rządzić, zaciemnia się perspektywa postrzegania świata.
- DDA często nosi maskę, udaje, że jest dobrze i się uśmiecha, a wewnątrz jest spięte i kontroluje.
- DDA nie potrafi wchodzić w zdrowe relacje – albo się dystansuje, polega tylko na sobie, albo się na kimś zawiesza. Często na przemian wpada ze skrajności w skrajność, raz trzyma kogoś na dystans, innym razem nadmiernie na kimś polega.

Gdy zapoznamy się z charakterystycznymi dla DDA cechami, poczytamy artykuły, zauważymy ogrom tematu, zaczynamy mieć tego dość. To bardzo dobry objaw. Kiedy zaczynamy mieć czegoś dość, zaczyna nas to męczyć – wtedy pojawiają się warunki do zmiany. Jesteś zmęczony/a, to puść te wzorce, puść DDA. One są potwornie męczące, ale jak długo zgadzamy się je nosić, tak długo je nosimy, za naszą zgodą chodzimy z takim „garbem” wykrzywiającym rzeczywistość.
Może zmęczenie oznacza gotowość, by puścić, zostawić to wszystko za sobą?
Ja, kiedy tak naprawdę wzięłam się za DDA, byłam nie tylko zmęczona, ale przede wszystkim zdeterminowana, wiedziałam, że już dłużej nie dam rady tak „żyć” i zrobię WSZYSTKO, żeby uwolnić się od DDA, dosłownie wszystko, wypróbuję każdą metodę i sposób, ale uwolnię się.
Bo to nie życie, tylko wegetacja, to takie bycie marionetką – żyje się, reaguje, widzi przez wzorce, nic nie jest prawdziwe.

Wzorce DDA wprowadzają chaos, dezorientują, to dlatego, kiedy zaczynamy się w nich zagłębiać, wszystko wydaje się motać, bo to jest siatka połączonych kodów, tworzących cały mechanizm. To są jednak pozory, zajmowanie się tym, czyli uświadamianie sobie, nazywanie, rozumienie, puszczanie, zmiana na nowe, to działa tylko na samym początku, nie od razu widać oszałamiające efekty, ponieważ to jest proces przebijania się przez skorupę.

Jednym z wzorców DDA jest: „nie chce mi się”, wpadanie w stagnację – „nie podoba mi się tak, ale nie chce mi się zrobić nic, żeby było inaczej” – to dodatkowo utrudnia proces uzdrawiania. Jednak to dla nas nic nowego, takie czy inne kody są po to, żeby się od nich uwalniać i iść dalej.

Pisałam to już przy różnych okazjach, ale powtórzę i będę powtarzać do znudzenia:
trzeba wziąć odpowiedzialność za siebie, swój rozwój, życie. Wziąć na siebie uwolnienie od wzorców DDA. Nie robić tego z przymusu, bo ktoś kazał. Nie patrzeć na to, co inni robią czy powiedzą, bo to jest odwracanie swojej uwagi od sedna sprawy, ale trzeba zwrócić się do siebie, do wewnątrz. Patrzeć na wszystko od swojej strony: dlaczego tak zareagowałem/am? Dlaczego to się stało/rozegrało w ten sposób? Co to dla mnie znaczy? Co ja czuję i dlaczego? Bo kluczowe jest to, co ja czuję. I zaraz potem: a co chciabymł/chciałabym czuć? I to jest kierunek, do którego powinno się dążyć.

http://integracja-dda.pl

Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

Uzależnienie od wiedzy

Autor: Ewa Życińska

Sa takie osoby, u których żądza wiedzy i ciągły rozwój osobisty/duchowy przybiera postać choroby. Tak, jak alkoholik nie panuje nad sobą i rządzi nim alkohol, szuka okazji, żeby tylko się napić, tak na terapii pojawiają się ludzie, którzy robią 54 kurs panowania nad umysłem i kupują 373 książkę o tym, jak być szczęśliwym.

Sami twierdzą, że nie każda metoda pracy z umysłem im odpowiada, nie każda modlitwa, nie każda afirmacja, ale…. im więcej wiedzą, tym… chcą wiedzieć więcej. Ciągle czują niedosyt. Pęd do wiedzy zaczyna nimi rządzić. Ostatnie grosze wydają na płytę z medytacją anielską. A tymczasem tracą pracę, partner ich zostawia, dzieci uciekają ze szkoły na wagary, zapomnieli o zapłaceniu dwóch rat kredytu w banku. Życie się sypie….

Pytam więc: „Po co Ci ta wiedza? Po co Ci kolejny kurs?” I tu zaczyna się lista: „bo jak będę znać więcej technik pracy ze sobą, to sobie wreszcie wybiorę odpowiednią dla siebie”, „bo szukam odpowiedzi”, „bo szukam sensu życia”, „bo…”, „bo…” itd.

Pytam więc ponownie: „Po co Ci ta wiedza? Na co Ci tyle umiejętności, z których i tak nie korzystasz?”

W trakcie terapii pacjenci odkrywają w sobie intencje, o których nawet „filozofom się nie śniło”. Oto kilka przykładów.

1. Wiedza to dostęp do boga-mężczyzny. Skrócony zapis sesji regresingu.

Starożytna Grecja. Kilkuletnia dziewczynka została przyprowadzona przez rodziców do świątyni Apollina i oddana na służbę bóstwu. Dziewczynka dorasta u stóp ogromnego marmurowego posągu, trzymając w ręku święty ogień rozjaśniający oblicze jej pana, wdychając opary kadzideł i ziół wprowadzających ją w stan oszołomienia. Jej cały świat to On – potężny, piękny mężczyzna, bóg miłości. Obok świątyni jest biblioteka. Tam czas spędzają wyżsi kapłani, studiując księgi, tam również zapadają decyzje dotyczące losów ludzi, czasem życia i śmierci. Ci wyżsi kapłani spędzają potem wiele godzin przed posągiem „jej ukochanego”, czytają tajemnicze teksty. Ona – zwykła świątynna służka – z czasem zaczyna rozumieć, że tylko osoby wtajemniczone, posiadający ogromną wiedzę, mogą spędzać dowolną ilość czasu z bogiem, stają się niemal mu równi. Obcowanie z ukochanym to jej największe marzenie. Podejmuje więc decyzję, że będzie zdobywać wiedzę, bo ona jest środkiem do spełnienia jej największego marzenia. A ponieważ jej ukochany to bóg, ona też musi stać się boginią.

2. Wiedza jako powinność i misja służenia innym. Skrócony zapis sesji regresingu.

Wczesne średniowiecze. Na brzegu rzeki, w środku ogromnej puszczy, siedzi mała dziewczynka. I czeka…. Nie pamięta jak się nazywa, skąd się tutaj wzięła. Na co czeka? Na kogo? Spośród zarośli wyłania się wreszcie postać starego mężczyzny. Ubrany jest w długi, jasny, płócienny płaszcz, z kapturem, ma długą siwą brodę i podpiera się długim kijem. Zabiera dziecko ze sobą do swojego domu. Tam dziewczynka znajduje schronienie, jedzenie i rozpoczyna swoją wielką misję. „Będziesz moją następczynią” – wyrokuje jej przybrany ojciec. Dziewczynka dorasta i uczy się. Czego? Jej przybrany ojciec to druid – uzdrowiciel i kapłan. Przychodzą do niego ludzie po pomoc, pokonując setki kilometrów, z odległych krain. Leczy gorączki, pomaga przyjść na świat dzieciom, uzdrawia kaleki, wypędza demony, sądzi, łagodzi konflikty, łączy zakochanych, oddala suszę, sprowadza deszcz, wygania szkodniki z pól. Wzamian otrzymuje od wdzięcznych ludzi jedzenie, ubrania, drzewo na opał. Przychodzą do niego z daleka, często wyczerpani, zmęczeni, głodni, okaleczeni prze dzikie zwierzęta. Dziecko spędza całe dnie na mieszaniu ziół w kociołku, wiele nocy szuka właściwych kwiatów, ziół i czeka, aż przyleci odpowiedni gatunek ćmy, aby ją złapać. Wciąż powtarza magiczne zaklęcia. Kiedy dorasta, jej ojciec odchodzi. Zostawia jej cały swój dom i całą wiedzę, jaką przez kilkanaście lat zdołał jej przekazać. Jest pewny, że kobieta da sobie radę sama. On może udać się na wieczny spoczynek. Ona pozostaje w poczuciu powinności wobec ojca i z zaszczepioną misją służenia ludziom. Całe dorosłe życie poświęca leczeniu, umiera w samotności jako bardzo stara kobieta w otoczeniu bukietów zasuszonych kwiatów i oparach ziół.

3. Wiedza to władza. Im więcej wiem, tym mam większy wpływ na innych. Skrócony zapis sesji regresingu.

Późne średniowiecze. Dama dworu, doskonale zorientowana, kto jest kim i jakie są jego kompetencje, może pociągać za sznurki i mieć znacznie większy wpływ na losy całego kraju, niż sam władca, który zamyka się w towarzystwie wybranych najbliższych „doradców”. Powszechnie wiadomo, że najłatwiej rządzi się Ciemnogrodem. Ciemnemu ludowi można wcisnąć każdy kit, tak jak pożywkę dla bakterii. Niech rośnie, rozmnaża się, pracuje dla nas, a my zajmiemy się poważnymi sprawami. Wiedząc „wszystko o wszystkich” na dworze, kobieta na wpływ na władcę, a przez to na losy państwa, a nawet wielu narodów. Jest w stanie wywołać wojnę, odebrać majątki dziesiątkom możnowładców, skazać na śmierć każdą „niewygodną” osobę.

4. Wiedza to możliwość manipulacji i osiągania własnych celów. Przykład z sesji terapii indywidualnej.

XXI wiek. Kobieta, atrakcyjna „czterdziestka”, na wysokim stanowisku menedżerskim w dużej korporacji międzynarodowej, rozwódka. Ma zwyczaj częstego organizowania spotkań nieformalnych w firmie, wyjazdów integracyjnych itp. Na takich spotkaniach jest jedyną niepijącą osobą, bacznie obserwuje swoich podwładnych, zapamiętuje, co mówią i jak się zachowują, wyciąga od nich informacje o ich sytuacji rodzinnej, materialnej, poglądach politycznych. Im więcej pikantnych szczegółów, tym lepiej. Potem, ilekroć dojdzie w pracy do trudnej sytuacji z pracownikiem, wyciąga swoje asy z rękawa i stawia go pod murem. Jest w stanie upublicznić największe brudy z życia swojego konkurenta, żeby tylko dostać awans. Dodatkowo ciągle się dokształca, uczy nowych rzeczy, jest bardzo dobrze zorientowana w polityce i gospodarce międzynarodowej. Kiedy dostanie awans, jest „nie do ruszenia”.

5. Wiedza to zaskarbienie sobie szacunku, akceptacji i miłości. Przykład z sesji z wykorzystaniem techniki pracy z wewnętrznym dzieckiem.

II poł. XX wieku. Małe dziecko, wychowywane w rodzinie naukowców i nauczycieli, dla których wiedza jest najwyższą wartością. Kiedy przynosi ze szkoły dobre oceny, słyszy słowa: „Mamusia Cię kocha. Jestem z Ciebie dumna. Jesteś najmądrzejszym synkiem na świecie”. Kiedy przynosi złe oceny, słyszy: „Ty debilu. Nie mogłeś się nauczyć tak prostej rzeczy?”, „W ten sposób do niczego nie dojdziesz, niedojdo. Żadna kobieta Cię nie będzie chciała. Kobiety nie lubią debili.”

To są oczywiście tylko przykłady nieczystych intencji, z jakimi dążymy do poszerzania wiedzy. Okazuje się, że tzw. wiedza, która popularnie uchodzi za wartość samą w sobie, może być przedmiotem uzależnienia, które człowieka niszczy. Poprzez sztuczne podnoszenie sobie własnej wartości, napuszenie ego, w wyniku często bzdurnych przekonań, w które uwierzyło się nawet tysiące lat temu, człowiek robi sobie krzywdę.

Kiedy więc kolejny raz będziesz się zapisywał na warsztat rozwoju osobistego lub duchowego albo kiedy będziesz kupował 89 książkę o tym, jak poprawić sobie los, zapytaj siebie: „Po co mi to?”. Zapytaj siebie i odpowiedz sobie szczerze: „Jakie korzyści będę z tego miał? Tak naprawdę.”

Epilog

Najbardziej lubię moment, w którym ludzie uświadamiają sobie, że nie wiedza książkowa jest ważna, ale mądrość. Mądrość rozumiana jako umiejętność zastosowania wiedzy. Wiedza może być niewielka, a mądrość ogromna. Mądrość każdy ma w sobie wrodzoną i nabytą. Mądrość nabywa się poprzez doświadczanie codzienności, niekoniecznie na kursach samodoskonalenia czy podczas czytania setnej książki.

Ewa Maria Życińska

Trener, doradca rozwoju osobistego i zawodowego, terapeuta

www.ewamariazycinska.eu

Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

Uzależnieni od wyroków sądowych

Autor: jerrym

Bookmacherzy angielscy podobno przyjmują od kilku lat zakłady, w której dokładnie godzinie nastąpi koniec świata. Gdyż dzień - 21 grudnia tego roku - to pewniak. Co kiedyś pasjonowało hazardzistów berlińskich?

Kryminalna policja berlińska zlikwidowała w marcu 1930 roku nielegalną jaskinię hazardu. Niby taka informacja, w tamtych czasach, właśnie w stolicy Republiki Weimarskiej, słynącej z najbardziej dekadenckiego życia rozrywkowego i zorganizowanej przestępczości w ówczesnej Europie, nie byłaby niczym wartym odnotowania, gdyby nie miejsce, w którym jaskinia ta funkcjonowała.

Ni mniej, ni więcej, hazard nielegalny uprawiano w siedzibie sądu okręgowego na Leipziger Strasse, niedaleko ministerstw i głównych urzędów państwa niemieckiego. Co więcej, miejscem przyjmowania poważnych nieraz zakładów nie były podziemia lub obszerne korytarze sądowe, lecz same sale rozpraw, a grającymi okazali się nie tylko członkowie półświatka, lecz i szanowni notable palestry. W tym szacunek i trwogę budzącym kompleksie już od kilku miesięcy, jak się okazało w intensywnym śledztwie, funkcjonował nietypowy totalizator. Nie obstawiano zwycięzców wyścigów konnych, wyników ówczesnej Bundesligi czy nawet ilości rund, które kolejni przeciwnicy ringowi mistrza świata w wadze ciężkiej Maxa Schmelinga, potrafią z nim wytrzymać bez pocałowania desek.

Nie, przedmiotem nietypowych typowań były – jak przystało na przybytek ślepej Temidy – wyroki sądowe, a ściślej ich wysokości, ferowane przez Wysokie Składy Orzekające. Im głośniejsza sprawa, tym stawki, jak w totalizatorze, wyższe. Intensywne śledztwo brało pod uwagę możliwość „ustawiania wyników”. Bądź co bądź proces sądowy można porównać z walkami „gladiatorów”, a przynajmniej chartów goniących za tak iluzorycznym, sztucznym zającem. Mam na myśli sprawiedliwość, że tak górnolotnie się wyrażę.

http://laurahuta.blogspot.com

Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

Gdzie się podziała bezwarunkowa miłość

Autor: Alicja Grabska

To pragnienie powraca u moich klientów jak mantra. Kiedy znajdzie się na świecie ktoś, kto wreszcie mnie pokocha? Głód miłości jest dojmującym stanem, uczuciem palącym tak jak zwykły głód. Jeśli nie został zaspokojony w dzieciństwie, przeradza się w obsesję.

Gdzie ludzie szukają bezwarunkowej miłości?

Bezmierna tęsknota nie daje spokoju. Głód miłości każe szukać drugiej połówki jabłka. Intensywne doświadczenie namiętności, cudowne zauroczenie i fascynacja pozwalają zniekształcić obraz wybranka. Świat widziany przez różowe okulary pozwala wierzyć, że Twoje marzenie wreszcie się spełniło. Wszystko, co on robi, jest wyjątkowe, wszystko, co ty robisz, jest przyjmowane z zachwytem. Przeglądasz się w oczach, które darzą Cię bezgranicznym uwielbieniem. Wreszcie znalazłaś poszukiwaną bezwarunkową miłość. Najpóźniej po dwóch latach czar pryska. A w bajkach mówią, że będą żyli długo i szczęśliwie. Twój królewicz zamienia się w nudziarza, Twoja księżniczka staje się zrzędliwą jędzą.

Czy rodzice kochają dziecko bezwarunkowo?

Większość rodziców jest przekonanych, że kocha swoje dziecko miłością bezwarunkową. Właśnie dlatego starają się o dziecko. Skoro sami nie dostali takiej miłości, to może dadzą ją dziecku? Jak może być inaczej? Przecież wychowanie to wiele bezsennych nocy, bolące plecy, znoszenie nieustannej krytyki, gdy nadchodzi wiek dorastania. Nie szkodzi, że dziecko słyszy: „Powinnaś być nam wdzięczna za wychowanie”. To wszystko, co robimy, jest dla ciebie, a ty tak się odwdzięczasz! Przynosisz nam wstyd.” Miłość pozostaje.

Jeśli jesteś gotowa, przypomnij sobie moment, gdy dowiedziałaś się o tym, że będziesz matką. Jaka była Twoja pierwsza myśl? Jeśli długo czekałaś na dar macierzyństwa, pewnie poczułaś ulgę. Jeśli ta informacja Cię zaskoczyła – prawdopodobnie przestraszyłaś się nadchodzących zmian. Załóżmy, że ochłonęłaś. Może pomyślałaś: „Niech tylko będzie zdrowe!” Co działo się dalej? Nie uwierzę, jeśli nie zaczęło się fantazjowanie na temat przyszłego potomka. Kim będzie? Jakie będzie? Mężczyzna musi mieć syna! A potem plany związane z edukacją, przyszłym zawodem, kontynuacją linii rodu. Nauczy się pięciu języków, będzie modelką albo prawnikiem, nie, lepiej lekarzem. Musi zrobić doktorat. I tak dalej, i tak dalej. Dziecko przychodzi na świat pełen oczekiwań i planów, ma zaspokoić niespełnione ambicje swoich rodziców, zrealizować ich niedokończone plany. Chyba tylko nieliczne dzieci mają szczęście zmieścić się ze swoim potencjałem w realizacji „boskiego snu”, ponieważ dziecko nie jest „zrobione” przez rodziców, jak to często słychać w potocznej mowie.

Może jest jednak ktoś, kto potrafi kochać bezwarunkowo?

Wyobraź sobie, że tak. Uważam, że tym kimś jesteś właśnie Ty. A właściwie dziecko, którym kiedyś byłaś. Dziecko pojawia się na świecie w rodzinie, o której nic nie wie. Ono nie ma pojęcia, kim będą jego rodzice i co podaruje mu Los. Przychodzi na świat wyposażone w naturalne cechy. Jest doskonale niedoskonałe, optymistycznie zależne, odważnie bezradne. To właśnie ono posiada niezwykły dar, dar bezwarunkowej miłości. Kocha i wierzy, że to, co dostaje od rodziców, jest dobre. Jeśli czasem doświadcza krzywdy, myśli, że to na pewno przez nie. Słyszy przecież, że zdenerwowało rodzica. Kiedy tatuś z mamusią się kłócą, musiało zrobić coś złego i dlatego rodzice mają kłopoty.

Jeśli zapomniałaś, jak to było być dzieckiem, zacznij się mu przyglądać. Nauczysz się najważniejszej techniki NLP – dopasowania do rozmówcy. Nauczysz się zapomnianych emocji, przypomnisz sobie, czym jest bezwarunkowa miłość.

Paulo Coelho w książce „Na brzegu rzeki Piedry usiadłam i płakałam...” napisał: „Bóg objawia się na ziemi, aby ujawnić naszą moc. Jesteśmy częścią jego snu, a On pragnie śnić szczęśliwie”.

Dlatego podarował dzieciom dar bezwarunkowej miłości.

Alicja Grabska

www.kobiecedusze.pl

Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.